اشک‌های دختران شایسته ایران پای سکو 

اولین ضربه، مصدومیت تلخ فرناز خدامرادی بود؛ اتفاقی که دست سحر نجفی را روی نیمکت خالی کرد تا دختران ایران مجبور شوند بدون بازیکن تعویضی به رقابت ادامه دهند. با این حال، ایران در بازی برابر تایلند هم مسلط و برتر بود؛ فرناز از روی سکوها فریاد می‌زد و هم‌تیمی‌هایش در زمین می‌جنگیدند. همه چیز طبق برنامه پیش می‌رفت و دختران ایران با گذاشتن انرژی بیشتر جای یک بازیکن خالی را پر کردند که جریان بازی به تلخ‌ترین شکل ممکن تغییر کرد.

در اواسط بازی، مهلا عابدی هم آسیب دید. حالا ایران عملاً باید با دو بازیکن درون زمین با سه بازیکن تایلند مبارزه می‌کرد! کادر پزشکی بالای سر مهلا حاضر شد تا شاید با اسپری بی‌حسی او را برای چند ثانیه‌ی حیاتیِ پایانی به زمین برگرداند. درد امان مهلا را بریده بود، اما او با چشمانی پر از اشک و زانویی که یاری‌اش نمی‌کرد به زمین برگشت. توان راه رفتن نداشت، اما با همان وضعیت زیر تور می‌جنگید، ریباند می‌کرد و تمام وجودش را برای هم‌تیمی‌هایش می‌گذاشت.

در بسکتبال ۳ به ۳، دفاع ۲ در برابر ۳ به دلیل سرعت بالای بازی تقریباً غیرممکن است. با این حال دختران ایران تا ثانیه‌های پایانی با چنگ و دندان ایستادند. تنها ۵ ثانیه به پایان باقی مانده بود که تایلندی‌ها با یک شوت ۲ امتیازی بازی را مساوی کردند و در چند صدم ثانیه‌ی پایانی، امتیاز پیروزی را گرفتند. رویای مدال در یک‌قدمی نیمه‌نهایی دود شد و رفت.

پایان بازی، صحنه‌ی اشک‌های بی‌امان بود؛ مهلا از درد زانو و حسرت شکستی ناعادلانه می‌گریست و شمیم و مهسا از رویایی که در یک‌قدمیِ لمس کردن، رنگ باخته بود. دختران بسکتبال ایران مدال نگرفتند، اما تصویری که از خود در ناگویا به یادگار گذاشتند، تندیسی از غیرت و شجاعت بود؛ تیمی که دقایق پایانی را تنها با دو بازیکن و تا آخرین نفس جنگید، اما بدشانسی‌ها و مصدومیت‌ها از کیفیتی که آنها بعد از اردوهای طولانی و تلاش‌های زیاد به نمایش گذاشته بودند پررنگ تر بود، مثل اینکه قرار نبود که این تیم روی سکو برود و هرچه که داشتند گذاشتند و منطق بسکتبال هم مدال را سهم آنها کرده بود اما همه چیز به تلخ‌ترین شکل ممکن برایشان تمام شد.