امروز یکی از پر افتخار ترین روزهای ملی بود.
شب گذشته رییس جمهوری که نقد می کردیم، مقتدرانه در سازمان ملل متحد و در خاک دشمن سر خم نکرد، مردانه صدای نه تنها ایران بلکه ملت مظلوم دیگر بلاد اسلامی هم شد و امروز لذت بردم از ایرانی که یک پاچه مشت گره کرده ای شده بودند همچون شهید قائدمان، آقای عزیزمان در دفاع و یک پارچگی از سخنان شب گذشته رییسجمهور.
از سوی دیگر امروز در میدان ورزشی و بازی های آسیایی روز پر افتخار ورزشکاران ایرانی نیز رقم خورد. شاید یکی از روز های پر رنگ مدال در تاریخ این بازی ها برای وطن شکل گرفت.
۱۱ مدال طلا و نقره که بیشتر آنها را شیر دختران سرزمین مادری مان ایران آن را زیر بیرق سه رنگ سبز و سفید و سرخ ایران اسلامی کسب کردند که نشان از وحدتی مثال زدنی بود.
ایران نه تنها این روزها بر بلندای سرکوهای افتخار ایستاده است بلکه شیر دختران خاکش حالا مدال ها را یکی پس از دیگری درو می کنند همانند غیور مردان نظامی کشور که از دل دریا پیشرفته ترین زیردریایی بدون سر نشین و فوق پیشرفته جهان اول را از دل دریا در سبد صید خود جای می دهند.
آقا جانم، کجایی که این روز های غیرت، رشادت و تکاپو را که خود روزی برایمان قصه اش را تعریف می کردی، ببینی که چطور درخت تنومند ایران اسلامی که خود هر سال با دستان نحیف تان کاشتید و آب دادید اینک به بار نشسته است.
امروز حتی خبری خواندم که تعدادی از دکتر های رفته از وطن به میهن بازگشته اند که خود نوید دیگری است از فصل جدید اعتماد، عزت، شکوه و اقتدار میهن عزیزمان ایران که امیدوارم کوردلان وطن فروش و معاند و خود تحقیر هایی که چشم و گوش به سنگر های در هم شکسته دشمن با ظاهر شعارهای پوپولیستی دل خوش کرده اند، از خواب رنگی غفلت بیدار شوند.
آیا می شود آن روز فرا رسد و من ببینم؟!
